Team “De Tukkers”- Matt Evers en Patrick Ros-namen deel  aan een 22uur durende race in de buurt van Marburg in Duitsland, dat op zo’n 3,5uur rijden van Nederland ligt. Het gebied  bestaat uit talrijke beboste heuvels en de rivier de”lahn” die er door meandert. Er waren 3 klassementen: 6uur (30km), 10uur (90km) en 22uur(170km).

De organisatie, Team Leopard en Camping Auenland - allemaal oude rotten in het vak, heeft goed gebruik gemaakt van de omgeving en heeft er een uitstekende race neergezet middels veel variatie in etappes en ook met gebruikmaking van vele oriëntatie technieken. Het was zeker te merken dat deze club enthousiastelingen erg veel ervaring heeft met het racen en uitzetten van adventure races. Al met al een unieke race met veel afwisselingen. Een aanrader dus!

Etappe 1-orientatieloop

Vrijdag avond, klokslag 20uur, kregen we op de camping een aantal kaarten. Het eerste cp was via een strippenroute en deels via de kaart aangegeven. Blij dat we eindelijk konden beginnen gingen we met een te volle buik, door overigens een zeer goed verzorgde maaltijd, in een soepel drafje naar het 1^e cp. Het volgende punt, verplicht punt, was leuk op een 3d kaart aangegeven. Creatief! Al trappelend in een mierenhoop knipte Matt dit punt af. Nu moest er een kompaskoers worden gevolgd. Heuvel af en op en weer een punt. Nu kwam er een aantal cp’s op coördinaten en die waren ook zo gevonden nog een laatste touwbrug en na een uur waren we terug. Team de Tukkers was tot onze  eigen verbazing het eerste team dat terug was op TA 1. De organisatie was verbaasd: we lagen een uur voor op schemaJ. Dit sterkte natuurlijk ons vertrouwen, en met frisse moed liepen we door naar de special task

Special task: nadat we d.m.v. oleaten een aantal punten hadden ingetekend, mochten we pistoolschieten met balletjes. 2 doelen moesten om. We hadden 8 pogingen, 3 waren er voor Matt voldoende.

Etappe 2- atb

De kop was er af. Snel de route markeren en direct de eerste km’s de heuvel op bikkelen. Het zweet kwam nu geheel  goed los. pfff. Toch knap dat het weer een organisatie gelukt was om zo veel bergop te fietsen. Er was een verleidelijke hoeveelheid aan  bosweggetjes. Toch gaan we voor de veilige keuze van de langere asfalt wegen. We konden een leuk tempo vasthouden. De duisternis deed zijn intrede , her en der gingen de lampen uit en zagen we groene en gele ogen ons aanstaren vanuit het bos.  Matt: Patrick besloot, mede gesterkt door de goede start die we al navigerend hadden gemaakt, tot een afdaling door een van de nauwelijks gebruikte bospaadjes. Gevolg, een afdaling met 50 km per uur, stuiterend op onze fiets, in het pikkedonker de bomen ontwijkend: SPECTACULAIR. Verder ging het vervolgens richting bewoonde wereld. We kwamen door het slaperige dorpje Amönau, bestaande uit allemaal vakwerk huizen. Bijzonder. Matt: Maar even later werd onze ogen nog meer verast, toen we midden in de nacht een jongedame op een eenwielerfiets tegen kwamen, die ze ook in het circus gebruiken. Op een onmogelijk tijdstip. Elkaar verdwaasd aankijkend of we niet nu al gek waren geworden, schoten we toch maar in de lach. We dachten dat wij een vreemde hobby hadden, maar het kan dus nog gekker. Na nog een leuke klimmetjes kwamen we bij het TA2 aan (transition area). We lagen op koppositie en 1,5uur voor op het schema. Mooi meegenomen. Bij deze TA bleek ook gelijk weer de ervaring die de organisatie heeft. Alles klopte, alles ging rustig, en ondanks dat we ruim voor op schema waren, was er geen paniek. 

Etappe 3- lopen

Matt:Eerst weer een heuvel op daar lag ergens een punt. Top of the Hill was de omschrijving. Het punt was even zoeken, maar voor arendsoog Matt, niet moeilijk genoeg. Heuvel af en op, kleine dwaling, en uiteindelijk weer een lastig punt gevonden. Matt:Het teamwork verliep ook goed, we vulden elkaar goed aan op de momenten dat het nodig was, hierdoor konden we een hoog tempo hanteren.Nu weer een koerslopen. Mooi gedaan. Het was diep in de nacht, heldere hemel, her en der gele en groene reflecterende oogjes hoog en laag. In de verte dansende lampjes van andere teams. Mooi man. Nu kwam er een “blind line”: een krabbel op wit papier. Dit moet dan worden gematched met de kaart. Even wennen. We kwamen bij het punt uit: hoek van een bos, maar daar was het niet pluis: bult gegrom en geblaas…euh…nog ff een keer naar de blind line kijken: oh gelukkig we moeten een bos verder hebben. Bloempje stond al in sprinthouding 10 meter verder, en opa nam , rambo als hij is, een gevechtshouding aan,met zijn neus richting de bosrand.  Toen Matt later aan hem vroeg wat hij in godsnaam van plan was tegen een aantal grote boze zwijnen, moest ook Patrick toch het antwoord schuldig blijven. Kleinigheidjes hou je toch.  In de verte naderde een ander team, dus lampjes uit en gaan. Uiteindelijk veilig terug op het wisselpunt. Toch wel fijn om hier terug te zijn.

Etappe 4 kajakken

Een paar team’s waren ons voor, maar hadden de nodige punten niet gevonden. Dat klonk goed, wij zaten nog steeds op de volle bak met onze CP’s . Nu de boot in en 18km over de redelijk stromende “Lahn” naar Marburg peddelen. Matt zat  wat wiebelig voor in de boot en al snel had de Lahn ons in zijn greep. Het was zaak om bij de stroomversnelling het water voor te blijven en niets aan de oever vast te pakken, hoe verleidelijk ook. Stenen, takken, stammen maakten het geheel tot een avontuurlijk tocht. Matt: De term wild water kanoën spookte ons regelmatig door ons hoofd. Toch lastig om te blijven eten en drinkenop deze manier. Af en toe kwam er een bak water in de boot, en ineens heel veel. Sterker nog we zaten op de bodem, zonder boot. Matt vond het nodig om nog even te laten zien dat hij een duikbrevet had, en ging kopje onder. Met het nodige geplons konden we de wegdrijvende spullen bij elkaar rapen. Behalve de kaart. Waar is de kaart?! Die bleek door de sterke stroming gelukkig om mijn onderbeen geslagen te zijn. pffff. De rugzakken waren tig keer zo zwaar geworden, wij waren doorweekt en met de lichaamswarmte was het snel gedaan. 10uur onderweg.  Gelukkig begonnen de eerste zonnestralen ons warm te kietelen. Nog mooier was dat we even de boot uit konden, de heuvel op naar een ruïne, ondertussen een brok milka achter onze kiezen weg drukken. Matt: Ondanks dat we het rillen van onze lichamen even niet meer onder controle hadden, bleef de moed er toch in, en werd er smakelijk gelachen om ons diepzee avontuur. Wat koud wat koud, maar het breekt ons niet, we gaan door!! Het lopen naar de ruine zorgde voor wat lichaamswarmte, en met een smile op ons gezicht, namen we plaats in de kano voor het laatste stuk. Nog  5 km peddelen en we konden uitstappen in Marburg.  Matt: De organisatie had hier lekker een paar bekers sportdrank en zelf een vers broodje weggelegd voor ons, en bleven toch in de lach schieten bij de plagerijen die we elkaar toebeten.

Etappe 5 lopen

Het was rond half 8 in de ochtend. Een aantal Duitse jongeren waren al flink luid lallend flink aan het stoeien met Kajaks op de rivier. Waarschijnlijk waren ze vanuit de kroeg verder gegaan na de zege van ‘Der Mannschaft’ op Griekenland. Later hoorden we dat hun kajak voor de nodige  omgeslagen boten verantwoordelijk was bij de challengers.

Eindelijk weer lopen, warmte generen. Kleine fotootjes leidden ons de weg naar het volgende verplichte punt in het kasteel  van Marburg. Leuk gedaan. De volgende cp’s  hingen her en der verspreid door het oude , op de heuvel gelegen ,stadje. De scherpte begon af te nemen; er ontstonden kleine dwalingen. Het navigeren nam wat meer tijd in beslag en ook het looptempo ging wat omlaag.Op weg naar het wisselpunt deden we een cp-check. Matt merkte op dat we cp 24 niet hadden: op de kaart was hiervan nog maar net een klein stukje cirkel te zien.grrrr… Dus 180 graden gedraaid om helemaal naar het verst gelegen punt ( zul je altijd zien) te gaan t.o.v. het wisselpunt om vervolgens weer terug te gaan. Uiteraard werd Patrick door Matt regelmatig geconfronteerd met het vergeten checkpunt, waarbij met name zijn leeftijd als reden werd aangewezen. Op de korenmarkt was ook een cp. In de geestestoestand van dat momnet werd het een aardige dwaling, dus maar bij de bakker wat lekkers gaan eten. De jongedame achter de bakkerskraam stond toch wat vreemd te kijken, toen er twee stinkende, uitgemergelde mannen voor de kraam stonden, die om half 10  in de ochtend een appelgebakje bestelden.  Nu nog een laatste loop cp in de Botanische tuin, die na enige tijd zoeken weg gehaald bleek te zijn  en dan terug naar het wisselpunt. Onze hele voorsprong was verdampt.

Etappe 6 atb-luchtfoto

Na de interpretatie van de luchtfoto en deze te vergelijken met de kaart gingen we weer een leuke beklimming doen. Ditmaal gingen we richting cp27, een klim waar meer geen einde aan leek te komen, op onze ATB. Zoeken hoefde niet,  cp 27 was zo in de pocket. Cp 28 had Patrick iets verkeerd geïnterpreteerd, en daar door niet helemaal goed ingetekend  en dat leverde het nodige zoekwerk op, maar dat was voor Matt geen probleem. Nog een punt erbij en we kwamen op het volgende wisselpunt.  Inmiddels was het rond 1 uur ’s middags. De eerste tekenen van vermoeidheid waren nu toch wel voelbaar.

Etappe 7 klimmen

Voor de start hadden we al uitleg gehad en een proeve van bekwaamheid afgelegd om met de automatische via feratta op te kunnen gaan. Dit moest natuurlijk als voorwaarde voor onze veiligheid. Nu moesten we een 3-tal touwparcoursen hoog in de bomen afleggen. Dit was een leuke variatie. De routes waren gevarieerd. Matt: Hier hadden wij het als klimgeiten toch wel voordeel op de mensen vanuit de duursportwereld.  Het lukte ons om dit binnen een uur te volbrengen.

Etappe 8 Run/Bike

We namen mijn fiets. Ik had nog ergens een buffer loop energie, dus Matt mocht trappen en als een dikke pad met 2 rugzakken zat hij op de bike. Even deed hij nog een poging tot lopen, maar zijn knie speelde hem parten. De rollen waren snel weer gewisseld. Het verplichte punt (op8) was even zoeken. Gezien de tijd in comi dat bij ons de  batterij toch aardig leeg begon te raken, hebben we hier cp 31 overgeslagen en zijn we terug gegaan naar het wisselpunt.

Etappe 9 ATB

Nu kwam er nog een laatste atb route. Patrick deed een moedige poging om deze route met open ogen in te tekenen. Dit werd eigenlijk een soort van interval tekenen. Mijn ogen waren vemoeid: stukje tekenen, oogjes dicht, stukje tekenen.  Matt heeft de kaart over genomen, om toch secuur te bepalen waar de kaart over gaat in een andere. Op navigatie gebied de neuzen in de zelfde richting. Even een kort overleg: Matt zijn knie speelde op, Patrick werd vermoeid. Heel blijven is het devies. Dus nog 2 verplichte punten scoren en dan naar de finish. Al met al was dit nog een aardige rit. De verleiding was groot toch nog een heuveltje met een cp te pakken. Gelukkig konden we die verleiding volstaan om op de finish af te stevenen. Matt: Achteraf was het een goede keuze om geen CP meer te pakken, had geen verschil gemaakt in de einduitslag. Om 17:35 passeerden we de finish. De rest moest nog komen.  We waren het eerste team van de masters dat terug kwam. Moe maar zeker tevreden en voldaan onder de douche, om ons op te frissen voor wederom een goede pastamaaltijd en BBQ.

Al met al waren we zeer tevreden over onze eigen inzet en het mooie parcours!

Organisatie: bedankt!

Deze race is terecht een aanrader!!

Team “de Tukkers”

Matt Evers en Patrick Ros