Winter 2011/ 2012, na een trainingrondje van ongeveer 18 km in het mooie Sallandse Heuvelrug kwam ik wederom voldaan thuis, na het douchen op de bank geploft, lekker bij de warme kachel. Ik zie de advertentie voorbij komen van de Midwinter Marathon te Apeldoorn, daar kon je diverse afstanden gaan lopen waaronder ook 27,5 km. 
Ik dacht dat moet te doen zijn, dat is een keer wat anders en heb mij zodoende via de werkgever verzekering (uit Apeldoorn) daarvoor ingeschreven...

Op zondag 5 februari was het zover. Op deze koude maar droge dag ben ik van start gegaan en heb zonder tegenslag een zeer leuke wedstrijd gelopen een eindsprint zat er zelfs nog in. Gefinisht met een zeer mooie tijd van 2.14.23 uur gemiddeld 12,2 km/uur. Ik was meer dan tevreden, aangezien ik vrijdag 3 februari ook nog in de touwen van de 12km survivalrun van  Gendringen had gehangen.

Op de terugweg naar huis begon ik te denken ik ben na 27,5 km gefinisht en andere deelnemers van de hele marathon zaten in dezelfde startgroep en moesten dan nog een ronde van 15km afleggen. Je gaat rekenen en gaat erover nadenken, waarna het snel begon te kriebelen om toch eens een keer zo’n prestatie van 42 km neer te zetten. Al is het alleen maar om het uitlopen. In elk geval het liet mij niet meer los. Thuis heb ik deze gedachten voorzichtig met Frieda gedeeld, het is natuurlijk weer het zoveelste evenement  waar je aan mee gaat doen, moet toch enigszins tactisch dan wel  voorzichtig gebracht worden. Maar één voordeel zij sport ook en was gelijk positief.

 ’T Geet on, (of zoiets)

Je kent het misschien wel, trainingschema’s erbij en wat is het beste om naar de hele marathon toe te trainen in zeg maar 4 maanden tijd. Eerst beoogde eindtijd…..uhm in elk geval onder de vier uur, een 3.45.00 uur zou leuk zijn. Min of meer gebaseerd op de behaalde tijd bij de Midwintermarathon.

Beginnen met trainen, ook staan er trainingen in het schema van 5 km joggen, daar trek ik mijn schoenen niet voor aan, minimaal 10km, of dat goed is weet ik niet maar volgens het schema niet. Dus zoals je leest heb ik mij redelijk aan het schema gehouden maar heb meer kilometers gemaakt dan nodig was. Volgens het schema was het noodzakelijk om twee weken voor de wedstrijd één training te volbrengen van ongeveer 36 km. Ik wilde toch weten of ik die afstand kon lopen en heb deze afstand dan ook eerder en vaker ondernomen. Het is moeilijk om je geheel aan het schema te houden aangezien mijn onregelmatige werkrooster en dergelijke. Één week voor de wedstrijd alleen een trainingsrondje van 6km joggen, ook daar heb ik mij niet aangehouden, je wilt toch voldoening, of niet, alleen maar een rondje van 18km gedaan. En oh,ja dan moet ik wel eerlijk zijn ook met mijn zoon nog even 34km op de MTB gezeten. Schema zegt immers niets over tussendoor fietsen.

 Maar toch een paar schoenen versleten en op naar Enschede. Oh,ja ook nog even op mijn eetpatroon gelet, zaterdag is patatdag bij ons, heb ik maar een kleinere portie genomen, goed hé!

D-day Zondag 22 april,

Lekker geslapen en fit stond ik om 10.30 uur aan de start. Met als beoogd eindtijd 3.45.00 uur. Dat moest te doen zijn. In elk geval als strategie voorgenomen om rustig te starten en gaande weg mijn eigen tempo te gaan lopen.

Startschot en weg ging ik, er schoot nog door mij heen, waar ben ik toch aan begonnen, eigenlijk hartstikke gek. Maar goed niet laten kennen, wie a zegt gaat door tot de finish.

Zoals gezegd rustig van start op ongeveer 10 – 11 km/per uur, het ging lekker ik kwam in een fijn ritme en liep gemoedelijk Enschede uit. Op een gegeven moment, ongeveer bij 7 km, leek het alsof er een kudde wilde dieren achter mij aankwamen. Nee ik was nog niet aan het hallucineren, het was de pacergroep met een beoogde eindtijd van 03.30.00 uur. Ik schat dat het ongeveer 40 – 50 lopers waren. Zij passeerden mij met een klein snelheidsverschil.

Natuurlijk werd ik nieuwsgierig, kan ik, zal ik, proberen………ja ik dacht probeer het voor 5km, ligt het tempo te hoog dan kun je altijd nog tijdig terug. Dus zodoende bij deze pacergroep aangepikt. Via de Lonnekermolen achter Enschede langs naar Glanerbrug en weer terug tegen de wind in naar Enschede. De helft zat erop exact op een tijd van 1.45.00 uur. Ik voelde mij goed, fijn gevoel in de benen en voldoende blijven drinken en ongeveer om de 5km een drinkgel. Dus op voor de tweede ronde. De groep was nog redelijk compleet ofschoon het steeds stiller werd en het gehijg en gekreun toe nam. Via Roombeek Enschede uit en richting Lonneker en daar een klimmetje naar de molen. Het ging allemaal nog goed kon lekker meelopen en de benen begonnen nog niet te klagen. De groep begon kleiner te worden. Dan komt ie, hij komt toch een keer, het zwaartepunt waar je overheen moet, deze moker kwam bij mij op ongeveer 8km voor de eindstreep. De benen beginnen te verzuren, mentaal wordt je door je lichaam op de proef gesteld. Gewoon eigenwijs zijn en denk maar aan andere mooie dingen, geloof mij, dat is zeer moeilijk, hoe mooi en welke vormen ze dan ook hebben, die benen blijven je aandacht vragen. Toch bij de pacers kunnen blijven lopen en richting Glanerbrug, echt de laatste loodjes, door Glanerbrug en dan nog ongeveer 4 kilometer tot de eindstreep. Toch de pacergroep moeten lossen, een tandje eraf, maar toch ga je weer als een automaat op je eigen oude tempo lopen en werd de onderlinge afstand tussen de pacers en mij niet meer groter. De laatste kilometers vallen achteraf dan toch mee, je wordt door publiek gedragen en ik heb dan ook volop genoten van de laatste kilometers. Nog 1000meter, de glimlach komt op het gezicht, ik ga het halen, ik heb het hem dan toch geflikt, 40 jaar jong, 96 kg schoon aan de haak, kom na het verbranden van 4437 kcal, na een afstand van 42km te hebben afgelegd, met een tijd van 03.31.21 uur over de eindstreep.

YES, ik heb mij door de mooiste dame die voor mij in de rij stond de gouden medaille van Enschede laten omhangen. (kussen was er niet bij). Trots en voldaan terug naar huis en lekker aan de Duvel van mijn eerste gouden plak genoten. 

Groet’n Gerco Hutten,